Η ελληνική πολιτική
σε δεδομένα.

Έναντι 7,7% στην ΕΕ — περίπου 3,4 φορές ο ευρωπαϊκός μέσος όρος, και η υψηλότερη τιμή στην Ένωση.

Έναντι 82,1% στην ΕΕ, διαφορά 19,7 μονάδων. Το χαμηλότερο ποσοστό της Ένωσης.

3.262 συμβάσεις του Δημοσίου. Οι 62,1% είναι απευθείας αναθέσεις κατά πλήθος — αλλά μόνο 9,4% κατά αξία. Οι πέντε μεγαλύτεροι ανάδοχοι παίρνουν το 65,4%.

Η ροή όντως αντιστράφηκε το 2023: 2 χρονιές με θετικό ισοζύγιο επέστρεψαν 29.100 άτομα, έναντι 328.100 που είχαν χαθεί. Δηλαδή έχει αναπληρωθεί το 9% — με τον ρυθμό της τελευταίας χρονιάς θα χρειάζονταν περίπου 15 χρόνια για να κλείσει το υπόλοιπο. Και το θετικό σκέλος είναι το λιγότερο αξιόπιστο: όποιος έρχεται δηλώνεται, όποιος φεύγει σπάνια διαγράφεται από κάπου. Η Eurostat δεν έχει δημοσιεύσει ακόμη στοιχεία μετά το 2024.

Σχεδόν ένας στους δύο 15χρονους δεν φτάνει το βασικό επίπεδο. Η απόσταση από τον ΟΟΣΑ μίκρυνε — αλλά επειδή έπεσαν περισσότερο οι άλλοι, όχι επειδή ανέβηκε η Ελλάδα.

Στο σύνολο των ερευνητών το ποσοστό είναι 44%. Όσο ανεβαίνει η επιστημονική επίδοση τόσο μεγαλώνει: 44% συνολικά, 80% στο κορυφαίο 1%, 94% στους δεκαπέντε κορυφαίους. Η απώλεια δεν είναι αναλογική — είναι από την κορυφή.

Από 36 το 2012 — η μεγαλύτερη βελτίωση της χώρας σε θεσμικό δείκτη. Παραμένει 12 μονάδες κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ.

Ίδια για όλους, ανεξαρτήτως περιφέρειας. Το «25% αφορολόγητο» καταργήθηκε το 2017 — και εξακολουθεί να κυκλοφορεί.